Czosnek zimowy nie w każdym miejscu będzie rósł zdrowy. Od tego zależą udane zbiory

Jeżeli dysponujesz rabatami, to spokojnie możesz wyhodować swój własny czosnek. Jego odmianę zimową sadzi się właśnie jesienią. Czosnek zimowy ma większe główki od tego sadzonego wiosną i zdecydowanie rzadziej choruje. Dodatkowo dość szybko wzrasta. Pierwsze liści pojawiają się w lutym lub nawet styczniu (wzrasta w temperaturze 3-5°C).

Należy zrobić to w połowie października. Ważne jest, aby roślina zdążyła zapuścić korzenie jeszcze przed pojawianiem się pierwszych mrozów. Warzywo zimuje w gruncie bez okrycia. Dodatkowo wymaga gleby żyznej, próchniczej.

Do sadzenia wybierz duże lub średnie główki (z większych ząbków wyrastają dorodniejsze główki). Ząbki należy wkładać do ziemi pionowo (szerszą częścią do dołu) i absolutnie nie powinny być uszkodzone. Najlepsza głębokość to 5-8 cm.

I nie sadź czosnku tam, gdzie wcześniej rosła cebula. To zwiększa ryzyko rozwoju chorób grzybowych. Odpowiednie będą grządki po kapuście, ogórkach, ziemniakach czy selerze. Natomiast odległości między rzędami powinny wynieść 20-30 cm.

Warzywo jest bardzo wrażliwe na niedobór wody. Dlatego kiedy deszczy jest mało, musisz dodatkowo podlewać grządki. Drugą niezwykle istotną sprawą jest ścięcie pędów kwiatostanowych. Zrób to zaraz po tym, jak się pojawiają. Dzięki temu zbierzesz obfitsze plony.

Jeśli zauważysz, że liście zaczynają powoli usychać to znak, że czas na zbiory. Zwykle dzieje się to pod koniec czerwca lub na początku lipca. Po zbiorach czosnek pozostaw jeszcze przez kilka dni na grządkach, aby mógł przeschnąć. Później przytnij mu korzenie na długość ok. 1 cm i przenieś do suchego i zimnego pomieszczenia. Musisz wiedzieć, że czosnku ozimego nie można długo magazynować. Zdecydowanie lepszy do długiego leżakowania jest czosnek jary (sadzony na wiosnę).