Jesz w Wielkanoc rzeżuchę? Prawdopodobnie ty też dałeś się nabrać!

Dla wielu osób będzie to spore zaskoczenie, ale roślina, która jest jednym z symboli Wielkanocy, wcale nie jest rzeżuchą. To, co tradycyjnie wysiewamy przed świętami na bibułkach oraz w siewnikach, w rzeczywistości  jest pieprzycą siewną (Brassicaceae). Roślina ta pochodzi z południowo-zachodniej Azji i północno-zachodniej Afryki, a obecnie jest uprawiana na całym świecie. W Polsce zwyczajowo nazywa się ją rzeżuchą, ale w gruncie rzeczy jest to nazwa nieprawidłowa. Rzeżucha jest w rzeczywistości całkiem inną rośliną.

Rzeżucha (Cardamine L.) to rodzaj rośliny, do którego zalicza się ok. 260 gatunków istniejących niemal na całym świecie. W Polsce można spotkać 9 z nich. Występują głównie w lasach, na mokradłach oraz łąkach. Pieprzycę siewną i rzeżuchę łączy nie tylko nazwa, którą pierwsza zapożyczyła od drugiej. Obie rośliny należą do tej samej rodziny — kapustowatych.

Specjaliści od żywienia podkreślają, że pieprzyca siewna, potocznie nazywana rzeżuchą, to doskonałe uzupełnienie diety nie tylko na okres świąt wielkanocnych. Ta niepozorna roślina jest bogatym źródłem wielu witamin i minerałów. Znajdziemy w niej m.in. sporo błonnika, witaminy A, B1, B2, C, E oraz K, żelazo, wapń, fosfor i cynk. Ten bogaty skład sprawia, że rzeżucha ma właściwości:

• antyoksydacyjne,
• detoksykacyjne i odkażające,
• wspierające odchudzanie,
• przeczyszczające,
• moczopędne.

Spożywanie rzeżuchy może wspomagać profilaktykę chorób oczu (dzięki zawartości luteiny). Pieprzyca siewna jest również doskonałym uzupełnieniem diety dla osób zmagających się z niedoczynnością tarczycy (zawiera łatwo przyswajalny jod), czy przewlekłym zmęczeniem i sezonowym osłabieniem (dzięki dużej zawartości żelaza).