Świeży lubczyk do rosołu możesz zerwać w ogrodzie. Ta roślina pachnie jak maggi

Lubczyk ogrodowy mylony jest czasem z pietruszką. Ma wiele cennych właściwości dla naszego organizmu — szczególnie dla żołądka. Wykazuje działanie wiatropędne, dlatego poleca się go w problemach jelitowych. Zdradzamy, jak o niego dbać, aby rósł jak na drożdżach.

Lubczyk ogrodowy pochodzi z południowej Europy i południowo-zachodniej Azji. W Polsce rozpowszechnił go zakon benedyktynów. To roślina uprawna, choć zdarza się, że rośnie też dziko. Jest silnie rosnącą byliną, która wytwarza podziemne kłącze. Może sięgać nawet do 2 metrów wysokości. Rozrasta się w wysokie, kępiaste rozety powstałe z licznych, wzniesionych, długoogonkowych i pojedynczo lub podwójnie złożonych liści odziomkowych. Te zaś mogą sięgać około 50 cm długości. Lubczyk ogrodowy kwitnie latem: od przełomu czerwca i lipca do sierpnia.

Roślina ta najlepiej rośnie na ciepłych i słonecznych stanowiskach, ale poradzi sobie też w miejscach półcienistych oraz całkiem zacienionych. Woli podłoże lżejsze, pulchne, przepuszczalne i żyzne. Duża zawartość składników pokarmowych, próchnicy i wapnia w glebie jest niezbędna dla prawidłowego wzrostu lubczyka. Nie urośnie na podłożu suchym, zlewnym, gliniastym i jałowym. Świeże pędy lubczyku pozyskuje się systematycznie, przez cały okres wegetacji.

Lubczyk lubi wilgoć, jednak woda nie powinna zastawać. Podlewa się go według potrzeb. Latem — w okresie upałów — trzeba pilnować, aby ziemia nie była sucha. Lubczyk ogrodowy szybko zacznie obumierać z braku wody. Dobrze jest położyć trochę ściółki, co ograniczy parowanie i zmniejszy jego zapotrzebowanie na wodę. Najlepsza do podlewania będzie miękka woda — kranówka może dostarczać mu za dużo wapnia. Nasiona lubczyku wysiewa się w sierpniu lub późną jesienią, ale jeszcze przed nastaniem mrozów. To roślina, którą należy systematycznie nawozić i spulchniać. Ważne jest też odchwaszczanie ziemi.