Zwany jest grzybem dla leniwych. Będziesz zaskoczony, gdzie go znajdziesz

Jako grzyb dla leniwych określany jest borowik amerykański. W polskich lasach pojawił się stosunkowo niedawno, ale szybko stał się łakomym kąskiem dla osób, które nie lubią się przemęczać na grzybobraniu. Wszystko przez to, że rośnie w dużych skupiskach. Jeśli wiesz, gdzie go szukać, zbiory będą przebiegały ekspresowo.

Borowik amerykański (Aureoboletus projectellus) pierwotnie rósł w Ameryce Północnej, co podkreśla jego nazwa. Zanim dotarł do Polski, pojawiał się w lasach Łotwy i Litwy. W naszym kraju rośnie od lat 80. ubiegłego stulecia. Pierwotnie nazywano go złotakiem wysmukłym. W 2021 r. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów nadała mu jednak nieco inną nazwę — złotoborowik wysmukły. Od tego czasu to ta nazwa jest uznawana za właściwą. Grzyb dla leniwych jest jednak nazywany potocznie również amerykańcem lub borowikiem wrzosowym. Bez względu na nazewnictwo jest on bardzo lubianym przez zbieraczy jadalnym gatunkiem grzyba.

Borowik amerykański występuje przede wszystkim nad polskim morzem. Można go spotkać na wydmach porośniętych sosnami oraz wrzosowiskach. Szczególny wysyp tego gatunku zauważono w okolicach Łeby. Drugim obszarem, na którym często pojawia się grzyb dla leniwych, jest Podlasie. W tamtejszych lasach również wyjątkowo łatwo jest napełnić koszyki złotoborowikami wysmukłymi.

Grzyb dla leniwych jest podobny do swojego kuzyna, borowika szlachetnego. Nie jest jednak identyczny. Przede wszystkim, jak już wspomnieliśmy, borowik amerykański jest grzybem inwazyjnym i rośnie w większych skupiskach. Ma również inne charakterystyczne cechy.

• Złotoborowik wysmukły ma jasnokremowy trzon z wyraźnymi bruzdami. Przypominają one nieco cięcia nożem. Borowik szlachetny charakteryzuje się natomiast gładkim trzonem.
• Borowik amerykański ma również charakterystyczny kapelusz. Jego skórka jest jasnobrązowa, gładka i matowa. Zdaniem niektórych przypomina zamsz. Wychodzi daleko poza krawędź, tworząc widoczny wałek.
• Spód kapelusza amerykańca jest jasnokremowy i ma charakterystyczne rurki. Niektórzy porównują jego strukturę do sita lub gąbki. Unikatowe jest to, że rurki nie przebarwiają się po przekrojeniu kapelusza (jak dzieje się w przypadku większości gatunków grzybów).